Acties 2009

Opening werkplaats in Waipare. 

In januari 2007 werd gestart met de bouw van een grote timmerwerkplaats annex opleidingscentrum voor gehandicapten. In deze werkplaats wordt timmer- en laswerk uitgevoerd ten behoeve van de kindertehuizen van mama België (Jeanne Colson) op Flores. Ook zullen er timmerwerkzaamheden voor derden worden uitgevoerd. Op deze manier moeten inkomsten gegenereerd worden ten behoeve van de kindertehuizen en krijgen invalide jongens de kans om een vak te leren. Het geld voor de bouw van de werkplaats is hoofdzakelijk bij elkaar gebracht door de acties van het Citaverdecollege uit Horst en door de stichting Harapan uit Best in 2005 en 2006 en met medefinanciering door de Wilde Ganzen en de NCDO.

We zijn al een week in Maumere, maar we hebben nog geen gelegenheid gehad om de werkplaats te gaan bekijken. We zijn teveel in beslag genomen door de bezoeken aan de kindertehuizen. Voor ons is het dus ook allemaal nieuw. We, dat zijn Lies en ik namens het bestuur van de St Nativitas en Wiel en Gerda uit Nijmegen die met ons meereisden en Hub en Kristel uit Eindhoven die toevallig ook in Maumere zijn.

De werkplaats is gebouwd in Waipare, een klein plaatsje op een kilometer of 10 vanaf Maumere, aan de hoofdweg naar Larentuka. Via de mail zijn we in Nederland voortdurend op de hoogte gehouden van de altijd weer optredende onvoorziene problemen. Op de eerste plaats bleek dat het terrein nogal fors afloopt naar een klein slootje  dat in de regenperiode kan aangroeien tot een wilde rivier. Dat betekent dat niet alleen het terrein opgehoogd moest worden, maar dat er ook fors geïnvesteerd moest worden in een waterkering. Die bestaat hier meestal uit grote draadkorven van een meter in het vierkant die gevuld worden met grote stenen. Van deze korven wordt een stevige dijk met veel beton gebouwd die als waterkering dient. Toen kwam het probleem met de bouwvergunning. Het gebouw was half klaar toen bleek dat er een bouwvergunning nodig was. Nog nooit hebben we iets gebouwd waarvoor een bouwvergunning nodig is, maar nu is er plotseling nieuwe regelgeving waarbij  gebouwen die langs een openbare weg liggen een vergunning nodig hebben. De bouw werd stilgelegd, maar na enkele weken en na  van enkele miljoenen rupiahs kon weer verder gebouwd worden. De plaatselijke elektriciteitsleverancier bleek geen zin te hebben om stroom te leveren zolang mama België niet haar handtekening gezet had. Maar mama België was doodziek en verbleef in België, enz. enz ….. Maar uiteindelijk is alles goed gekomen. 

Op 22 mei 2008 zijn we uitgenodigd om aanwezig te zijn bij het “koudmaken’ van het gebouw. Alvorens een gebouw in gebruik genomen kan worden moeten eerst de boze geesten verjaagd worden. Hiervoor wordt gebruik gemaakt van de plaatselijke tovenaar, de doekoen. Lies en ik weten wel wat ons te wachten staat en hebben er eigenlijk niet veel zin in om daarbij aanwezig te zijn, evenmin als mama België. Maar we gaan toch maar.

Bij het terrein aangekomen schrikken we wel van de modder en de rommel. “Moet hier morgen de opening plaatsvinden?”  Jeanne stelt ons gerust. “Morgen zal alles opgeruimd en schoon zijn. Iedereen kent zijn taak en zal er wel voor zorgen dat alles in orde zal zijn.”  Wij hebben zo onze bedenkingen.

Langs de straat zijn twee mannen het naambord aan het vastzetten en we maken kennis met de doeken en de kepala-adat. Ook de leiding van de tehuizen is aanwezig en verder zijn er nog enkele mensen uit de kampong.

Midden in de grote machinehal ligt een dikke steen met een brandende kaars. De doekoen gaat er bij zitten en legt wat tabak, kalk en ander spul al murmelend op de steen. Lies en ik weten dat hij ook bloed nodig heeft. Bij de noodkeuken hebben we al een varken horen krijsen. De lokale mensen kijken ongeïnteresseerd toe hoe het varken bij zijn poten wordt vastgehouden. Wij lopen de doekoen achterna en zien dat de twee mannen een jong varken vast hebben dat met een parang de keel wordt doorgesneden.. Jeanne is naar de achterkant van de werkplaats gelopen. Het is ook geen aangenaam gezicht om te zien hoe de keel van een gillend varken met een groot en bot mes wordt doorgesneden. De doekoen vangt op een bord wat bloed op en haast zich weer terug naar de heilige steen. Hij mengt wat van de spullen die op de steen liggen met het bloed op het bord en gaat dan alle machines voorzien van een lik van het bloederige mengsel. Ook de muren en de vloer van het gebouw, de toiletten en de houtvoorraad worden niet vergeten. Ten slotte gaat hij op de hoeken van het terrein met de hand wat geld ingraven dat hij gekregen heeft. Tenminste het lijkt op ingraven, want als hij terugkomt zijn de handen leeg? De ceremonie is voorbij. Rest alleen nog de steen op een plaats in de hal neer te leggen waar hij nooit meer weg zal gaan. De steen zal er voor zorgen dat de boze geesten uit de werkplaats weg blijven en er geen ongelukken gebeuren.  

Vandaag,  23 mei 2008 is het dan zover. De werkplaats zal plechtig geopend worden, Om drie uur komen we bij het terrein aan. Tot onze verbazing is het hele terrein inderdaad keurig opgeruimd en is de werkplaats schoongeveegd. Nu zijn er meer mensen aanwezig dan gisteren. We worden voorgesteld aan de kepala desa, de camat, de vicaris generaal van de bisschop en enkele andere hoogwaardigheidsbekleders. Direct als we uit het busje stappen krijgen we van Grasi te horen dat Lies en ik samen met mama België het lint dat de toegang tot de werkplaats afsluit moeten doorknippen. Daarna moeten we het naambord langs de weg onthullen door een ikat-doek weg te trekken. “Benkel BINA MANDIRI Batu-Kaya-Las” staat op het bord, hetgeen zoveel betekent als zelfstandige werkplaats voor steen, hout en laswerkzaamheden.  

De werkplaats zelf is tijdelijk omgebouwd tot kerk, waarin de vicaris generaal van de bisschop van Maumere een plechtige mis opdraagt die wordt opgeluisterd door een groot gemengd koor uit de regio. De belangstelling voor de plechtigheid is zo groot dat er te weinig hosties zijn. Na de mis wordt het gebouw ingezegend door de hulpbisschop. Met een kokosnoot als wijwatervat en een bananenblad als kwast loopt hij al zegenend door het gebouw. De restanten van de oude godsdienst zijn nu voorzien van een laagje katholicisme en de werkplaats kan in gebruik genomen worden. Maar eerst moet er nog feest gevierd worden. Het varken dat gisteren geofferd is wordt vandaag door de feestgangers opgegeten. Een feest gaat echter altijd gepaard met toespraken. Indonesiërs houden graag toespraken die jammer genoeg vaak erg lang duren. Pa Jos, lid van de Raad van Beheer leidt dit gedeelte van de openingsplechtigheden. Hij nodigt als eerste de camat uit. Natuurlijk ontgaat ons met onze geringe kennis van het Indonesisch veel van wat hij zegt, maar we begrijpen wel dat hij er trots op is dat zijn district zo’n grote en moderne werkplaats heeft. Hij geeft de kepala-desa opdracht er voor te zorgen dat de werkplaats alle medewerking van de gemeente krijgt. Na de camat krijgt een van de vroegere bupatis het woord. Deze man is enkele dagen geleden door mama België en Grasi gevraagd om een overleden lid van de Raad van Beheer van de Yayasan Nativitas op te volgen. Dit is de eerste bijeenkomst die hij meemaakt. In zijn toespraak herinnert hij er aan dat hij mama België al kent uit de jaren 80, toen in zijn gebied grote hongersnood heerste en mama België als eerste begon met hulp te verlenen aan honderden  van honger stervende kinderen. Hij zegt: “Toen was je mij al voor met de hulpverlening, hoe zou ik jouw verzoek nu kunnen weigeren.” Tot grote vreugde van Jeanne vraagt hij haar om zo snel mogelijk met hem de kindertehuizen te bezichtigen. “Die pakt zijn werk goed op”, fluistert ze mij in het oor. Dan vraagt Pa Jos mij om  

een woordje te zeggen. Gelukkig was ik gewaarschuwd en kon ik wat voorbereiden in het Indonesisch. Ik druk de  leiding op het hart de werkplaats als een zelfstandige eenheid te beschouwen en vraag aan Hennie, de baas van de werkplaats, om geen enkel werkstuk de werkplaats uit te laten gaan zonder dat het betaald is. Dat geldt ook voor de kindertehuizen. Ook die moeten betalen.

Alles moet betaald en opgeschreven worden, alles wat afgeleverd wordt en alles wat ingekocht wordt. Ook reserveren, voor het onderhouden van het gebouw en de machines, het slijpen van de beitels en de zagen, enz. Het geld dat er dan overblijft moet in de kas van de kindertehuizen gestort worden om zo bij te dragen aan het zelfstandig functioneren van de Yayasan Nativitas op Flores. De toehoorders knikken instemmend, maar….dit kinderachtige lesje in bedrijfsvoering is jammer genoeg erg belangrijk, want vooruitzien is een eigenschap die de Florinees maar zeer beperkt bezit. Tenslotte komt mama België aan het woord. Zij heeft de gave om elk gehoor te boeien met een pittige toespraak vol humor. 

Na alle toespraken krijg ik van Pa Jos de eer om de sleutels van de werkplaats, namens het Citaverdecollege en de Stichting Harapan, te overhandigen aan Hennie, de chef van de werkplaats en Grasi het hoofd van de kindertehuizen. Dit is het einde van het officiële gedeelte van de openingsplechtigheid. Nu begint het deel waar de meeste aanwezigen op gewacht hebben: het opeten van het gisteren geofferde varken en het dansen!

 


Elke kampong en elk dorp heeft een kepala-adat. De adat is het gewoonterecht, het recht en de tradities zoals die volgens de overlevering zijn beloop moeten hebben. Dit gaat in principe vóór het juridische recht van de overheid. Kepala betekent hoofd.

Kampong=gehucht

Kepala=hoofd, desa=dorp. Kepala-desa=burgemeester.

De camat is hoofd van een district. Na de president, de gouverneur en de bupati de hoogste bestuursambtenaar.

Grasdi is belast met de dagelijkse leiding van alle kindertehuizen.

De bupati is op de president en de gouverneur na de hoogste bestuursambtenaar.

Kookboeken 

Het is al weer een jaar geleden dat mevrouw Veldhoen, al surfend op onze website terecht kwam. Zij werd gegrepen door de manier waarop mama België gehandicapte kinderen opvangt en besloot de opbrengst van het kookboek dat zij zojuist geschreven had ter beschikking te stellen van deze kinderen op Flores. Zij was nl. zelf ook jaren lang ernstig gehandicapt geweest. Het boek kreeg de titel mee: “Ver van mijn bed.” Er zijn twee uitvoeringen, gebonden en in een ringband. Het ziet er heel verzorgd uit, en bevat veel toelichting en achtergrondinformatie.

De prijs van een ringband is € 19,95 en voor een gebonden boek € 32,50. 

Onlangs kwam haar tweede kookboek uit. Dit keer speciaal gericht op kinderen tot 12 jaar. Het kookboek kreeg de toepasselijke naam  “De vliegende pollepel” en is verluchtigd met tal van vrolijke plaatjes. De prijs is slechts € 6,95. Beide kookboeken  zijn in A4 formaat gedrukt en er is kwaliteitspapier gebruikt. Als u geïnteresseerd ben kunt u de boeken bestellen bij: mevrouw C.Veldhoen, tel 0180-628976 of via e-mail: c.veldhoen@tiscali.nl.

Van elk boek komt € 5 ten goede aan de kinderen van Flores. 

17 juni 2009, Bezoek CITAVERDE college aan Flores 3.

Als laatste actie voordat de leerlingen van het CITAVERDE college naar Flores gaan, is er een benefietmaaltijd georganiseerd onder het motto: “Eten voor weten”. De maaltijd vond plaats op 17 juni 2009 in de aula van de school. Er waren 250 gasten in een stampvolle zaal.
De maaltijd werd vooraf gegaan door een toespraak van een echte tonprater (5x Limburgs kampioen). Deze wist op ludieke wijze een verband te leggen tussen de maaltijd en de problemen op Flores.
 eten voor wetenElf enthousiaste leerlingen praatten de gasten daarna bij en gaven informatie over hun aanstaande stagereis naar het verre Flores in Indonesië. Binnen enkele minuten sloeg het enthousiasme van de leerlingen en de organisatoren over op de gasten.
In hun toespraak vergaten de leerlingen niet de organisatie Xplore te bedanken die deze reis financieel mogelijk maakt en de Stichting Nativitas die deze reis organisatorisch mogelijk maakt.
Volgens mensen die het weten kunnen was de aangeboden, zeer smakelijke maaltijd, toch heel wat uitgebreider dan in de uitnodigingen was gesuggereerd en op Flores gebruikelijk is. Een van de gasten durfde het spontaan aan om samen met de Indonesische zangeres Citra enkele Indonesische liedjes ten gehore te brengen. Dat dit zeer gewaardeerd werd bleek uit de inhoud van de collectebussen waarmee 2 vriendinnen van de zanger - eveneens spontaan - rondgingen. Opbrengst: € 350.

Kortom, het was een zeer geslaagde avond, met als resultaat dat 50 kinderen van mama België 1 jaar lang naar school kunnen. Netto opbrengst meer dan € 2500.

De leerlingen zijn er nu klaar voor. Op 8 juli zullen de leerlingen dit bedrag zelf aan mama België overhandigen.

20 april 2009. Bezoek CITAVERDE college aan Flores 2.   

Vanaf nu zijn de Citaverde leerlingen druk in de weer om extra fondsen te vinden voor de projecten die de leerlingen in Flores willen uitvoeren. Ze willen o.a graag een computerproject opzetten waardoor de administratie van kindertehuizen van mama België met behulp van een computerprogramma kan worden uitgevoerd. Hiervoor hebben ze onder andere 8 computers met toebehoren nodig. Ze willen ook graag geld bij elkaar halen voor medicijnen tegen malaria en wormen, voor drinkflessen voor kinderen met een hazenlip, voor onderwijs, enz. Ze zullen Engelse les geven, maar ook werken op een boerderij, rijst planten, een parelkwekerij bezoeken en nog veel meer. Bij terugkomst zullen ze aan Xplore verslag moeten uitbrengen van hun ervaringen. Hiervoor zullen zij minimaal 150 personen direct en bewijsbaar benaderd moeten hebben. 

 Op zondag 20 april zijn de leerlingen al begonnen met hun fondsenwervingsactiviteiten. Bij de paardenmenwedstrijden en de truckrun in Horst waren zij zeer nadrukkelijk aanwezig om de mensen te informeren over hun aanstaande reis. Deze evenementen werden druk bezocht, onder andere door veel mensen uit de politiek. Door hun keurige en charmante wijze van presenteren wisten de leerlingen veel burgemeesters uit de regio, en zelfs minister van der Hoeven en de kamerleden Hans van Balen en Raimond Knops tot een royale donatie te bewegen.

De periode tot 5 juli zal ook gebruikt worden voor te bereiden op hetgeen de leerlingen te wachten staat en voor teambuilding, de jongelui zijn immers 3 weken op elkaar aangewezen!

Meer informatie over de reis van de leerlingen vindt u opwww.citaverdespeculaasactie.nl

 

April 2009. Voorbereidingen bezoek CITAVERDE College.

CITAVERDE College en Nativitas Horst werken in 2009 al 10 jaar samen om mama België te helpen. Via de jaarlijkse speculaasactie  hebben leerlingen van de school al veel projecten mee helpen realiseren voor de tehuizen van Mama België.

 In de afgelopen jaren heeft mama België het CITAVERDE College meerdere malen bezocht om haar dank namens de kinderen uit te spreken en vol enthousiasme te vertellen over haar levenswerk. Bij ieder afscheid sprak ze de hoop uit het nog eens mee te mogen maken, dat zij leerlingen en docenten van het CITAVERDE College op Flores zou mogen ontvangen en vol trots zou kunnen tonen wat er met de giften bereikt is.

In 2009 is het dan zover! Dankzij Xplore gaan 11 leerlingen en 4 docenten van 5 juli t.m. 28 juli 2009 naar Flores om de tehuizen te bezoeken en daar mee te werken. Er worden activiteiten voorbereid om de kinderen te leren en kennis te laten maken met onze manier van leven. Er worden spellen gemaakt, dansjes voorbereid en ict-lessen, die de leerlingen gaan geven aan de leidsters van de tehuizen; het motto is SAMEN BELEVEN SAMEN DELEN.

Ook zullen de leerlingen in 2009 weer een speculaasactie houden. De opbrengst van de speculaasactie van 2008 was bestemd voor het beschermen van de accommodatie voor hydrotherapie in zee. De accommodatie, die van groot belang is voor gehandicapte kinderen, moet door middel van een waterkering beschermd worden tegen krachten van de zee. De leerlingen van CITAVERDE College hopen te mogen helpen bij de therapie en werken aan de kering. Als er voldoende sponsorgeld opgehaald wordt, hopen ze ook nog extra hulpmiddelen te overhandigen. De actie van 2009 zal bestemd worden voor de renovatie van het kindertehuis in Wolefeo.

De financiering van de reis  wordt gedeeltelijk gesubsidieerd door Xplore een organisatie van het ministerie van ontwikkelingssamenwerking, die stimuleert dat jongeren op stagebezoek gaan naar een ontwikkelingsland en daarna hun ervaring uitdragen in hun omgeving. De millenniumdoelen die alle wereldlanden zich gesteld hebben voor 2015 dienen in alle activiteiten meegenomen te worden.

Voor meer informatie kunt u terecht op www.citaverdespeculaasactie.nl en www.xplore.nl

 Maart 2009.  Busje Miepie in gebruik genomen. 

Het heeft wel enige tijd geduurd, maar het busje voor het invalidenvervoer is aangekomen op Flores. De bus is een groot succes geworden en doet nu goede diensten en vervoert patiënten naar het hydrotherapiecentrum in Wairii. Het zal in de toekomst ook ingezet worden voor het vervoer van gehandicapte kinderen die naar Cancar moeten worden vervoerd voor operatie aan hazenlippen of klompvoetjes. Het zal ook zeker gebruikt worden bij de jaarlijkse Mariabedevaart.

Invalidenbus voor de kinderen van mama België op Flores.

De Missiewerkgroep H. Kruisvinding uit Rotterdam heeft tijdens de vastenactie 2007 € 18.000,-- bij elkaar gebracht voor de aanschaf van een busje voor het vervoer van invalide kinderen. Het busje is bestemd voor de kinderen van mevrouw Colson (mama België) op het eiland Flores in Indonesië. Lies en Theo Dinnissen van de St. Nativitas uit Horst brachten in april 2007 hun vakantie door op Flores en vlogen samen met mevrouw Colson naar Surabaya om het busje te kopen. 

 Het kopen van een busje gaat in Indonesië een beetje anders dan bij ons. Je koopt nl. niet zo maar een busje in een garage, maar je koopt vanaf een plaatje. Dat wil zeggen je koopt een chassis met cabine bij een dealer en de carrosserie bij een plaatwerkerij. De carrosserie wordt volledig aan je wensen aangepast: 5 cm breder, dat kan. Vijf centimeter hoger, geen probleem. Wat langer dat kan ook. Daar geloof ik echter niets van, maar met grote stelligheid wordt bevestigd dat de carrosserie helemaal aan de wensen van de klant wordt aangepast. En alles full press, uit één stuk!             

We bezoeken dus eerst een aantal dealers om een chassis met cabine uit te zoeken. Mitsubishi, Suzuki, Toyota, Mazda . Het zijn bijna allemaal Japanse merken. Eerst bepalen wat de afmetingen moeten zijn. Een van de eisen is dat er tenminste 2 rolstoelen naast elkaar, via een achterdeur in moeten kunnen en de rolstoelen moeten natuurlijk ook vastgezet kunnen worden. Ook moeten er nog een stuk of  tien zitplaatsen voor kinderen met krukken zijn. Al na 2 bezoeken komen we er achter dat er geen auto te vinden zal zijn die aan al deze eisen kan voldoen. En omdat ik niet wil dat aan het plaatwerk gelast gaat worden zal het volgens mama België en de dealers niet lukken een geschikte auto te vinden.

Ik geloof niet dat de carrosserieën in Surabaya gemaakt worden, zoals mama België en de garagehouders beweren. Op uitnodiging van de Mitsubishi dealer gaan we daarom bij een plaatwerkerij kijken. Dat is wel bijna een uur rijden, maar tijd speelt geen rol in Indonesië. We gaan dwars door de smerige en stinkende stad met zijn drukke autoverkeer en melden ons bij de poort van een grote plaatwerkerij waar we zonder problemen naar de werkplaats worden gebracht. Een grote hal waarin gehamerd, geklopt, geslepen, geschuurd, gezaagd en gelast wordt. Ongelofelijk, er wordt aan zeker 20 verschillende carrosserieën gewerkt. Bij de een wordt er een nieuw dak opgezet, de ander krijgt een nieuwe achterkant of een extra deur. En het stinkt er verschrikkelijk naar oplosmiddelen en plamuurpasta. Er staat ook een grote spuitcabine. Dat de oplosmiddelen hoogst explosief zijn schijnt niemand te weten, in ieder geval wordt er overal gerookt.  Alle mogelijke modellen en afmetingen worden in de plaatwerkerij samengesteld. Je kunt werkelijk elke uitvoering en afmeting krijgen die je wilt, behalve een standaarduitvoering! En uit een stuk, tja het is net wat je daar onder verstaat. De afgeleverde producten zien er ook nog goed uit ook. En ondanks alle stof en rotzooi voelt het lakwerk goed aan. Ik voel me echter een stuk veiliger als we weer buiten zijn.

De Toyotadealer boezemt het meeste vertrouwen in. Hier wordt meegedacht en bovendien heeft deze dealer een eigen plaatwerkerij. Een andere belangrijke bijkomstigheid is dat Toyotaonderdelen op Flores goed te krijgen zijn. Er worden schetsen gemaakt van de plattegrondindeling, de plaats van de deuren, de vorm van de achterklep, enz. Om aan onze wensen te voldoen, moet het chassis 50 cm verlengd worden: “Nou dan doen we dat toch! No problem.”  De afmetingen van de carrosserie worden bepaald en dan moet er nog nagedacht worden over de toegang voor de rolstoelen. Een lift is niet leverbaar en dat vinden wij bovendien te gecompliceerd. Gewoon een paar verschuifbare u-balken conform het advies van Munckhof Taxi Horst lijkt het handigste. Ook deze eenvoudige voorziening kost echter nog de nodige hoofdbrekens. Plotseling vraagt mama België zich echter af waarom we zo moeilijk doen. “De auto zal in hoofdzaak dienen om de gehandicapten van het kindertehuis naar de watertherapie te brengen. Die enkele keer dat ze naar het ziekenhuis in Cancar moeten, tillen we ze er wel in. Nu moeten ze dat ook bij de vrachtauto doen en dit is toch veel gemakkelijker? Als we bij het kindertehuis en bij de watertherapie een hellingbaan maken waar we het busje tegen aan rijden zijn we toch klaar?” Aldus wordt besloten. Hoe simpeler hoe beter! Nu moeten de stoelen nog vastgezet kunnen worden, maar dat is geen probleem. Bij Munckhof  Taxi hadden ze nog een stel oude spanbanden liggen die hier vroeger voor dit doel gebruikt werden. Deze voldoen op Flores nog prima. 

Nu de betaling. De carrosserie moet in zijn geheel vooruit betaald worden. Mama België had hier rekening mee gehouden. Er moeten echter nog eerst wat onvoorziene problemen worden opgelost die te maken hebben met het feit dat mama België op Flores woont en de auto op een ander eiland gekocht wordt. Daarom moet er belasting worden betaald. Door een boekhoudkundig truckje wordt dit probleem echter omzeild.

We spreken met de Toyotadealer af het geld over te dragen in het kantoor van de BNI-bank. Het opnemen van het geld, ruim 13 miljoen roepia’s, ofwel 1300 briefjes van Rp 100.000, gaat vrij vlug. Vanwege de veiligheid en de privacy worden we in een apart zaaltje ontvangen waar het geld uitbetaald zal worden. Dertien pakken geld verdwijnen in 2 telmachines. Het zou precies 13 miljoen moeten zijn, maar één machine geeft aan dat er bij één pak een briefje van 100.000 ontbreekt. Drie keer wordt de telling overgedaan met hetzelfde resultaat, maar de 4de keer klopt het. Dus nu is het akkoord! De hele arm vol bankbiljetten wordt onmiddellijk aan de garagehouder overgedragen en de papieren worden getekend. Voor de carrosserie, die 3 miljoen kost, hoeft geen aanbetaling te worden gedaan. Al met al kost het busje precies 18 miljoen (€ 18.000,--), inclusief vervoer naar Flores. 

Inmiddels hebben we 2 dagen kris kras Surabaya doorkruist, maar nog niets van de stad gezien. Maar het busje komt er en daar ging het om. Het eerste busje op Flores dat is ingericht voor invalidenvervoer en misschien wel het eerste van heel Indonesië.

Ter nagedachtenis aan  een vriendin die veel betekent heeft voor de missiewerkgroep, zal het busje “Miepie” genoemd worden.

Jammer dat we geen kant en klare auto konden kopen. We konden nu de naam er niet op plakken. Het zal 30 dagen duren voordat de carrosserie klaar is. Dan zal de auto volgeladen worden met goederen voor de kindertehuizen en door de garage naar de boot gereden worden. De sleutels zullen naar mama België worden gestuurd en enkele dagen later kan de auto in de haven van Maumere op Flores afgehaald worden.

Th. Dinnissen., Mei 2007 

 

14 januari 2009, Ontslag aanleiding tot groots gebaar!

Kinderen op Flores blij met ontslaggolf Océ! 

 Elk nadeel heeft zijn voordeel! Als je ontslagen wordt is dat een persoonlijk drama. Het kan erg grote invloed hebben op het verloop van de rest van je leven.  

 Enige tijd geleden kregen een honderdtal werknemers van de afdeling research en devellopment van Océ te Venlo de onheilsboodschap te verwerken. Vijf collega’s, die zonder werk kwamen te zitten, realiseerden zich echter, dat zij het ondanks al hun problemen toch nog aanzienlijk beter hadden dan veel anderen op deze wereld. Zij wilden daarom tijdens de door hun voormalige werkgever op 14 januari aangeboden afscheidsborrel, niet de gebruikelijke flessen drank in ontvangst nemen. In plaats daarvan verzochten zij om een gift voor het “goede doel”. 

Gezamenlijk besloten zij de opbrengst van de borrel ter beschikking te stellen van de Stichting Nativitas uit Horst. Zoals u weet ondersteunt deze stichting het werk van de Belgische ontwikkelingswerkster Marie, Jeanne, Colson op het Indonesische eiland Flores. Zij vangt hulpbehoevende kinderen op.

Namens de ex-werknemers Martien van Aerle, Martien Hermans, Fon de Dooy en Joop Grootenhorst kon Hay Thijssen uit Sevenum de gift van maar liefst ruim € 850, in een passende verpakking, aanbieden aan het totaal verraste bestuur van de Stichting Nativitas.

Ontslagen zijn en dan toch nog in staat zijn tot een dergelijk gebaar dwingt bewondering af! 

14 januari 2009. Citaverde College Horst. Afsluiting Speculaasactie 2008.

In november 2008 begonnen de leerlingen van het Citaverde College zich voor het negende jaar in successie op te warmen voor de speculaasactie. Doel was om geld te verzamelen voor het ontwikkelingsproject van de school.

De actie bracht maar liefst € 26.906,-- op. 

Tijdens de informatie- en doedagen voor deze actie werden de leerlingen in november 2008 voorgelicht over het project. Daarna gingen de leerlingen naar ouders, familie, vrienden en bekenden om zoveel mogelijk speculaas te verkopen.  Het enthousiasme was erg groot, maar hoewel het totale aantal verkochte pakken speculaas net iets minder was dat het record in 2008 was de totale opbrengst bijna € 700 meer. Dit komt doordat er ondanks de economische malaise toch meer giften binnenkwamen. Gelukkig hebben ook de Wilde Ganzen en de NCDO hun medewerking weer verleend, zodat de totale opbrengst maar liefst € 26.906,-- bedraagt (inclusief de verkoop van St. Nativitas zelf). Dit is al de helft van het benodigde bedrag! Het missiecomité van de Parochie van de H. Kruisvinding in Rotterdam zet zich tijdens de komende Vastenactie in voor hetzelfde project. Ook hier doen de Wilde Ganzen en de NCDO weer mee. We hopen nu dat het hele bedrag al in dit jaar bij elkaar komt. 

Op 14 januari 2009 januari kon de heer Vermazeren, samen met de 3 beste verkopers, de cheque uitreiken aan de voorzitter van Stichting Nativitas. Hierbij waren behalve een afvaardiging van de directie en docenten de 23 beste verkopers aanwezig. De toppers waren Angela Michels die maar voor liefst € 278 verkocht, op de voet gevolgd door Max de Groot met €   270 en Luc Seuren die goed was voor € 237! 

In het dankwoord namens mama België werden de leerlingen vergeleken met Boeddha:  de rijke koningszoon Boeddha was door lang en diep nadenken en mediteren tot de conclusie gekomen, dat je veel gelukkiger kunt leven als je niet het bezit van geld en goederen nastreeft, maar dat je zeker zo gelukkig zult leven als je tevreden bent met datgene wat je hebt en dat ook nog met anderen deelt. Als aandenken aan de speculaasactie 2008 kregen de aanwezige leerlingen daarom allemaal een boeddhabeeldje als gelukssymbool. De leerlingen hebben door hun inzet een deel van hun overvloed gedeeld met leeftijdgenoten die minder bedeeld zijn. Dit zal hun een tevreden gevoel geven, voorspoed brengen en helpen bij de studie.